Wat een geluk dat veruit alle vrienden vrijdagavond lekker thuis gebleven zijn. Anders dan, voor sommigen wel heel erg letterlijk, helemaal laag te gaan op het Januaribal. De meesten namen de tijd hun kamer eens goed op orde te brengen omdat ons opa of ons oma de volgende ochtend, mocht alles goed gaan, aan de deur zouden staan. Maanden lang keken onze grootouders uit naar dé grote dag in kwestie. Na meerdere malen duidelijk maken dat het echt pas om twaalf uur zou beginnen en dat de reistijd zeker niet meer dan ´n uurtje bedroeg, arriveerden velen al om half twaalf op de Residentie. Dit gaf je even de tijd jouw compleet opgepoetste, opnieuw ingedeelde en schoon gepimpte kamer aan je opa en oma te showen. Dit lijkt misschien heel erg makkelijk maar valt vies tegen. Allereerst moet je er op letten dat je kamer eigenlijk via de deuropening al in een blik te overzien is. Zorg er dus voor dat je met je lichaam bij binnenkomst liefst de helft van jouw kamer afscheidt. Een tip daarbij is het verwijzen naar een object dat zich binnen het niet afgescheiden gebied bevindt, bijvoorbeeld;"Kijk opa! Hier staan jullie glazen bakjes waar theelichtjes in moeten" of "deze rol toiletpapier gebruik ik voornamelijk bij...". In ieder geval iets in die richting. Een tweede tip is om vooral niet te veel van hun reactie te verwachten. Wanneer je vol trots op enige respons van die ouwe lui staat te wachten geef ze dan hun tijd en neem vervolgens genoegen met een "je zou hier kunnen leven". Dit natuurlijk met de uitzondering dat wanneer je Geven van achteren zou heten, je genoegen moet nemen met "je zou bij Bo kunnen leven". Tijdens deze grondige kamerinspectie konden er in ieder geval genoeg koffiebonen gemalen worden voor een flinke koffiesessie. Wat echter al snel duidelijk werd was dat niet alle opa's in de middag koffie drinken, maar veel liever bier! Deze opa's zijn vroeger vrij zeker lid geweest van een korps. Wel of geen lid, na de nodige bakken koffie en bier werd het tijd voor een textielmuseum. In Tilburg deden ze vroeger namelijk veel met textiel en opa en oma leefden vroeger, dus dit leek zeker een goed idee. Het probleem dat zich echter voordoet met mensen die al negentig jaar op deze aardbol rondlopen is het zich verplaatsen van punt A naar punt B. Bij ons was dit ook het geval. Terwijl de ene oma wat slecht te been was vanwege een compleet nieuwe heup, had de ander gewoon moeite vanwege het strakke mantelpakje en de high heels die zij droeg. Gelukkig was het museum in een kleine vijf minuten te lopen en deed de auto er maar drie minuutjes over. De rondleiding in het museum was keurig verzorgd door Baron de Groot en arbeider Verspeek met een gastrol van opa Stevens. Bij zijn praatje van een uur kreeg Dhr. Stevens ook even de kans te voelen hoe het is om een baron te zijn. Hij heeft op een haar na niemand geraakt met de wandelstok die hij tijdens het praatje toegediend kreeg. Aan de hand van de ontzettende herrie van de draaiende machines werd ons snel duidelijk gemaakt dat vroeger echt niet alles beter was en dat we het nu toch allemaal wel heel erg goed hebben samen. Nadat door sommigen benadrukt werd dat dit vaker gezegd moet worden konden we weer huiswaarts keren richting de Residentie. Op huis stonden namelijk de nodige flessen wijn en bier op de opa's en oma's te wachten. Tijdens deze tweede chillsessie werd aan onze grootouders uitgelegd dat er op S.O.S. inderdaad het nodige bier gedronken wordt en dat we inderdaad proberen dagelijks op de Katholieke Universiteit Brabant te studeren. Dat dit niet altijd lukt is een ander verhaal. Van veel drinken krijg je trek en rond een uurtje of zes werden daarom alle opa's en oma's aan de lange tafel in de hal geïnstalleerd voor een drie-gangen diner naar keuze. Bij het hoofdgerecht bestond de keuze uit een witvisje met een pastasalade en een oud-Hollandsche hutspot. Hier werd nog eens duidelijk dat vroeger niet alles beter was, gezien de geprefereerde keuze van vis boven hutspot door de ouwe lui. Na het eten stond er nog een bingo gepland, maar dit zagen de opa's en oma's niet meer zo zitten. Ze vonden het een top dag en wij ook! Hopelijk tot een volgende keer!
 |
|
|
De jongetjes van 2011 zijn gewoon helemaal geïnaugureerd bij de enige echte mooiste Vriendenclub van Nederland en omstreken! Samen met een jas en een das kunnen zij nu als volwaardig lid van De Vriendenclub S.O.S. door het leven, waarvoor hulde! De vijf männer is het gelukt zonder ´sjaak afhaaks´ het einde en daarmee tevens het begin van een nieuwe tijd te bereiken. Jurgen Grein, Wouter Leest, Thomas Verspeek, Ivo de Groot en Farouk Stepine maken allen deel uit van het nu al befaamde jaar 2011. Grein houdt van mode, cornflakes, hitjes, de stad, fiscale economie, natte doekjes en geblindeerde ramen. Leest houdt van boeken, bakken, A3´s, schimmels op zijn kamer, genant grote TV´s en Verspeek. Verspeek houdt van blond, bier, mannelijke dingen, HBO, zijn projectgroepje en zijn sixpack. De Groot houdt van snowboarden, rechten, scheven, zijn lange lokken en dingen aanduwen. Stepine houdt van chillen, tukken, relaxen, rusten, dutten, maffen, meuren en fietsen die niet op slot staan. Om een nog beter beeld te krijgen van deze knappe knullen kijk je even onder het kopje ´Leden´ en scroll je hem gewoon helemaal naar beneden! Handig hé! |
|
Wat mooi dat de Dhr. Stam de traditie om een 21-diner te houden bij het behalen van deze leeftijd nog binnen zijn eenentwintigste levensjaar heeft kunnen houden. Twee dagen later zou deze lange knul namelijk al de leeftijd van tweeëntwintig passeren. We gaan het nu echter niet over twee dagen later hebben, maar over de zaterdagavond en -nacht. Moeders en zusters Stam stonden zaterdag namelijk al de hele dag in de keuken om een heerlijk maaltje voor de Vriendenclub te bouwen, terwijl Vaders Stam al tipsy was bij de binnenkomst van de eerste leden. Nadat, wat alvorens leek, de beste slaapplekjes (waarbij Nicoliens bed ver aan de top te vinden was) door de oudere bazen geanciënniet werden was het de hoogste tijd om de eerste vino's soldaat te maken. Onder het mom van negentien flessen wijn is helemaal geen wijn werd er al snel stevig door gedronken. Tussen alle wijntjes door was het gelukkig nog mogelijk om de verschillende heerlijke gerechten te verorberen. Na het eten werd de keuze voorgelegd om nog harder te gaan zuipen of te dansen met de moeder van Hugo (waarbij 'dansen' niet per se gelijk hoeft te staan aan 'regelen', maar in dit geval natuurlijk wel zo was). Volgens de meerderheid was de kans echter groter dat er in Arnhem stad geregeld kon worden. Jas-das thuis gelaten leek het een stuk aannemelijker dat er in de stad geen bitse klappen uitgedeeld hoefden te worden. Toch werd de Club in de trein richting Arnhem al geconfronteerd met de eerste paupers en vallende tl-buizen. Gelukkig maar dat Dhr. Vereecken van de partij was en beide problemen in een handomdraai verholpen kon. In Arnhem aangekomen bleek al snel dat we onze hemden ook maar beter thuis hadden kunnen laten, want een groep mooie, lekkere, knappe en vooral ook mooie jongens met 'blousjes' aan bleek de Arnhempikey het boekje te buiten gaan. Aan het behalen van de gemiddelde hoeveelheid aandacht per dag hoefde dus geen energie meer verspild te worden. Deze kon gestopt worden in het hijsen van de rechterarm voor zowel het trekken van bakken als het uitdelen van tikken. Op een enkel oproertje na en een bijna neergestoken Wout was de nacht echter vreedzaam verlopen. Weer thuis gekomen werd er door iedereen zo zachtjes mogelijk gedaan zodat op pap, mam en Nico na de rest van de buurt niet wakker hoefde te schrikken. De volgende ochtend bood iedereen de ruimte om de nodige eieren op te peuzelen, jezelf mega slecht te voelen, te filosoferen over de afgelopen nacht en erachter te komen dat Wout op het politiebureau zit. Na het stevige ontbijt en een super gezellige avond vertrok men weer huiswaarts richting Tillywood. Familie Stam, bedankt! |
|
Daar het huisje aan de Leo al ruim voor de kleptijd louter met leden en potentiële gevuld was hoefde S.O.S. geen harten van andere klooien meer te winnen. Dit bespaarde de leden een hoop 'leuk om het leuk doen', stroeve glimlachers en andere vrouw-a-relaxte taferelen. Iedereen kon dus gewoon zichzelf zijn en dat eindigde dan ook in veel te slechte grappen, andere maar vooral jezelf laag helpen en vreemdgaan voor het leven. Vrijdag 30 september was de aftrap van de eerste dispensatiedag lekker in de zon met 'n goeie bak koffie in de achtertuin. Hier werden de teams bekend gemaakt voor "d'n Crazy Drieëndertig", welke samen met een busje gespeeld werd in verschillende steden in het altijd zonnige zuiden. Na een bierestafette, die uiteraard gewonnen werd door teampje 2 o.l.v. Dhr. Kosten, konden beide teams zich naar de busjes begeven en ging de race van start. Gedurende het avontuur dat de teams in s'Hertogenbosch, Breda en Tilburg trotseerden, moesten de nodige opdrachten uitgevoerd worden. Hierbij staan het eten van rauwe eieren, drieëndertig rondjes op de rotonde, adje vleermuis en een poging tot het melken van een koe nog vers in het geheugen. Meerderheid van de opdrachten zullen in dat geheugen blijven staan en hier niet genoemd worden. In de avond werd in den Bockenreyder nog de mogelijkheid geboden om bijna letterlijk van het padje te gaan en te belanden bij de op hol geslagen ezels. Na het weghakken van veel te veel bier en peanuts was iedereen verzekerd van een diepe slaap en kon de eerste dispensatiedag met succes worden afgerond. Drie daagjes brakkeleures zijn en iedereen stond al weer te springen om te borrelen met de vrouwen van Sorriso. Dit niet alleen wegens het feit dat de vrouwen van Sorriso ooh zo mooi zijn maar ook omdat iedereen zijn partner-koppel grote liefde wilde weten. Zo waren natuurlijk Aladin met Yasmin, Sinbad en Wicky, Zeemeerman en Zeemeermin alsmede natuurlijk de Prins met de Witte Baard met de Prinses aanwezig. Om dit verhaal niet té langdradig te maken worden hier echter niet alle personages genoemd, mocht U deze toch willen weten informeer dan bij een naar willekeur gekozen S.O.S.-lid. Om de mannen een plezier te doen werd er in de middag een cursus paaldansen gegeven door twee ietwat minder mooie dames. Gelukkig waren er genoeg Sorrisianen die wel weten wat mannen willen en dus met veel te korte broekjes de paal in doken. Opgegeild en wel dook iedereen vanuit de paal zo de Soske en Whiskey bar in, waar note bij de bene ook een ferme paal te vinden was. Hitsig en bezweet als iedereen was begon langzamerhand de schmink uit te lopen en kwam de ware ik of jij weer naar boven. Voor sommige onder de drukke menigte werd dit te veel en vonden vaak samen hun uitweg buiten de bar, om vervolgens met deur op slot even bij te komen en lekker te klessebessen. Niet iedereen heeft echter de weg naar buiten de bar gevonden en had dus geen andere keus dan op staande voet in slaap te vallen. In slaap gevallen of betere dingen te doen, één ding mag zeker zijn; de dispensatiedagen waren evenals de Sorrisianen schitterend mooi man!
|
|
Na maanden lang voeren van discussies met verscheidene aan het politiek linkse spectrum te vinden partijen, dieren- en milieuactivisten was het dan eindelijk zo ver; het Black en White kamelenentenen! Volgens de Black en Whiters zelf kon dit niet anders dan een mega b'vo spektakel worden, maar daar had menig S.O.S.-er toch een ander idee over. Om het niveau van de gehele avond toch op peil te houden werd er alvorens in de bar een goed potje gestudentenscrabbeld en allicht gezopen. Anders dan een activiteit waarbij complete disputen bezopen tegen elkaar konden racen betekende dit iets heel anders. De B&W-ers ontzagen namelijk van ieder dispuut een klooimans het recht om bieren te drinken. In ons geval werd Hautvast uitgekozen voor een katerloze zaterdag. Hij werd in de bar omgetoverd tot iemand die door de Amerikaanse immigratiedienst omgelegd zou worden. Eenmaal gearriveerd bij de zandbak op de Stadhuisstraat kon de strijd los barsten. Nadat Hautvast door oplettende omstanders ingefluisterd kreeg welke kameel de grootste teen had, kon hij rustig plaats gaan nemen voor de doping test. Deze doorstond hij vanzelfsprekend met succes, wat waarschijnlijk te maken had met het feit dat meneer niet mocht drinken. "Het was nog een hele klim om met je ballen tussen de bulten te belanden" deelde Dhr. Hautvast later mede. Ook bij de S.O.S.-ers langs de kant zat de spanning er goed in, welke perfect gereflecteerd werd door de gelaatsuitdrukkingen van Hautvast tijdens zijn one minute of fame. De race werd overduidelijk gewonnen door De Vriendenclub. Niet duidelijk was of dat de tegenstander een trage start had of dat onze gelukskameel gewoon te vroeg begon. Na deze schrale partij werd ons de mogelijkheid geboden veel leukere dingen te gaan doen, zoals piano spelen in de stad en een uiterst niet-corpsorale hap bij de FEBO naar binnen werken. Terug op de Stadhuisstraat kreeg iedereen nog even de kans zijn portefeuille leeg te drinken. Volgens de gemiddelde B&W-er staat duur namelijk gelijk aan mooi en daarom mocht iedereen de volle kroegprijzen betalen. Dit zorgde ervoor dat het geld lekker snel op was en eenieder vroeg zijn mandje in kon kruipen. |
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Next > End >>
|
|
Page 1 of 9 |
